Ana-babanın tutumu, gelişmekte olan bir çocuğa örnek model oluşturacağından, onun kişiliğini etkiler. Çocuk bu etkiyi, özdeşim modellerinden edindiği benzer tutumları sergileyerek ortaya koyar. Ana ve babanın tutumu, çocuk benliğinin algılayış ve kavrayış şeklinin gelişmesinde etkilidir.
Anne babaların deneyimleri, davranışları ve tutumları çocuğun davranışları ve karakterini etkilemekte ve bu davranışlarını ilerideki yaşamına da taşımasına neden olmaktadır.
Geleneksel ailelerde ilişkiler karşılıklı etkileşim yerine tek taraflı yani sadece anne babanın tutum ve davranışlarının egemen olması şeklinde düzenlenmiştir.Geleneksel geniş aileden çekirdek aileye gidildikçe aile bireyleri arasındaki ilişkilerde karşılıklı iletişim ve etkileşimin arttığı görülmektedir.
Aile,çocuğun yaşamının ilk yıllarında yüz yüze ilişkilerin en güçlü,en yoğun olduğu birincil gruptur. Bu nedenle çocukların kendilerine özgü olarak geliştirdikleri tutum ve davranışlarda aile, büyük ölçüde biçimlendirici bir etkiye sahiptir.
Ailedeki disiplin anlayışının ve anne baba tutumlarının çocukların toplumsal, ruhsal ve duygusal gelişmelerinde önemli bir rol oynadığı ileri sürülebilir. Başka bir deyişle anne babaların tutum ve davranışları çocukların vicdan ve ahlak gelişimini,uyumlu-uyumsuz ,etken-edilgen,bağımlı-özerk,içedönük-dışadönük vb. bir kişilik oluşturmalarını büyük ölçüde etkileyebilir. Bu tutumlar altı grupta toplanabilir: Otoriter(baskıcı) tutum,aşırı hoşgörülü(gevşek) tutum,aşırı koruyucu tutum, dengesiz ve kararsız tutum,ilgisiz tutum, demokratik tutum.
Anne babaların çocuk eğitiminde izledikleri farklı yaklaşım ve tutumlar bulunmaktadır.
- Aşırı Koruyucu Tutum
- Aşırı Baskıcı ve Otoriter Tutum
- Dengesiz Ve Kararsız Tutum
- İzin Verici (Hoşgörülü) Tutum
- İlgisiz Tutum
- Demokratik Tutum
