Ergenlik, her insanın gelişiminde geçmek zorunda olduğu evrelerden en zoru olduğu iddia edileni ve en meşhurudur. Çünkü yaşamın her evresi kendi içinde aşılması gereken "güçlük"leri ve ulaşılması gereken bir "olgunluk noktası"nı barındırır. Bu açıdan bakıldığında insanoğlunun yaklaşık 12-20 yaşları arasındaki gelişimi de yaşamın diğer gelişim aralıkları gibi kendi güçlükleri ve olgunluk noktalarını barındırır.
Gelişimin bu evresindeki görüntü bir çok aile ve ergeni çaresiz bırakacak kadar karmaşık algılanır/algılatılır. Bu evre ile ilgili bir çok kaynak kitap ve yazılı, görsel materyal her yerde bulunabilir. Ancak yaşam ne kadar kitap satırlarından anlaşılabiliyorsa bu evre ile ilgili sorunlar da o kadar anlaşılabilir.
Ergenlikteki her ilişki terapi gerektirecek kadar karmaşıklaşmamıştır kuşkusuz. Ancak bazen ergen-aile ilişkisi bir terapi yaşantısı gerektirecek kadar zorlayıcı olabilir. Çünkü bu evrede aile içindeki sorunlar daha görünür bir hale gelir. Ergenler, çocukluk dönemindeki hallerine göre çok daha güçlenmiştir ancak hayatın içindeki işleyişleri kavrama konusunda daha çok deneyim kazanma ihtiyacı içindedirler. Anne-babalar ise ergen çocuklarını yetiştirmek, aile içinde dengeyi bozmadan imkanlar tanımak durumundadırlar.
Bir deneme-yanılma süreci olan bu evrede duruma göre ergenlerle bireysel, duruma göre ergen grupları ile bazen de aile ile birlikte olarak terapi planlanması yapılır. www.epiospsikoterapi.com
