Bir çok kuramcıya göre insan dünyaya ilk geldiği zaman neler olduğunun bilincinde değildir. Hatta bazı kuramcılara göre annesini kendinin bir uzantısı olarak algılayacak kadar bile neler olduğunun bilincinde değildir. Ancak bir süre sonra kendinden bağımsız bir başka varlık olduğunu keşfeder. Böylece adı bilinçli bir şekilde konmamış olsa bile ilk "grup" yaşantısı deneyimi annenin, yani bir "ötekinin" fark edilmesi ile başlar.
Zaman içinde "ötekilerin" sayısı hızla artar ve bu ötekiler bir grup olarak bireyin kişilik gelişimini, dünya algısını, tepkilerini, beklentilerini bir "model" olarak etkilemeye başlar.
Evrim sürecinde her ne olmuşsa, dağlarda tek başına yaşamak yerine bir araya gelerek kabileler oluşturan insan macerasını bugün megapollerde sürdürüyor. Bir gruba ait olma ihtiyacı insanın temel gerçekleri arasında yer alıyor.
Freud haklı olabilir: toplumsallaşmanın bedeli nevroz olabilir, Adler haklı olabilir: toplumsallaşamamanın bedeli nevroz olabilir. Ancak neden ne olursa olsun, ruhsal sıkıntıların çözümünde grup desteğinin önemi uzun zamandır bilinen bir olgu.
"Grup süreci nasıl iyileştirici olabiliyor" sorusu araştırmacıların çok ilgisini çekiyor. Ulaşılan sonuçlar "model almanın" * ve bir grup tarafından anlaşılmanın, "dünyada tek olmadığını görmenin" ** insanlar için çok motive edici olduğunu gösteriyor.
Grup çalışmaları dünyada da hızla yayılıyor. Ruhsal sorunun yapısına bağlı olarak bireysel terapiden daha kısa sürede daha etkili olabiliyor.
...
